فولاد آلیاژی به طور کلی قوی تر و بادوام تر از چدن است، به ویژه هنگامی که در معرض ضربه، کشش و فشار سنگین قرار می گیرد. در حالی که چدن در کاربردهای خاص خاصی (مانند ساخت گلدان یا پایه ماشین ابزار) دارای نقاط قوت است، فولاد آلیاژی از نظر عملکرد کلی ماده برتر است.
1. سختی و مقاومت در برابر ضربه: کدام یک از برخورد رو به رو بیشتر می ترسد؟
چدن: چدن دارای محتوای کربن بسیار بالایی است که آن را بسیار سخت و در عین حال بسیار شکننده می کند. مثل یک کاسه سرامیکی می توانید آن را خیلی محکم فشار دهید بدون اینکه تغییر شکل دهد اما اگر با چکش محکم به آن ضربه بزنید متلاشی می شود.
فولاد آلیاژی: فولاد آلیاژی نه تنها سخت است بلکه بسیار سخت است. حتی در اثر ضربه های ناگهانی و شدید، به جای شکستن، کمی خم می شود. این کیفیت "انعطاف پذیر" آن را از نظر ایمنی بسیار برتر می کند.
2. استحکام کششی: کدام یک می تواند نیروی بیشتری را تحمل کند؟
چدن: استحکام آن عمدتاً در "مقاومت فشاری" متمرکز است، اما اگر آن را از دو طرف بکشید، به راحتی می شکند.
فولاد آلیاژی: به خصوص فولاد آلیاژی پس از آهنگری فولاد، استحکام کششی آن بسیار بالا است. این بدان معنی است که می توان از آن برای ساخت قطعات نازک تر و سبک تر استفاده کرد که می توانند نیروهای کششی بیشتری را نسبت به چدن حجیم تحمل کنند. به همین دلیل است که قطعات حیاتی هواپیما هرگز از چدن ساخته نمی شوند.
3. مزایای ساخت: آهنگری در مقابل ریخته گری
چدن: همانطور که از نام آن پیداست، عمدتاً از "ریخته گری" یعنی ریختن آهن مذاب در قالب تشکیل می شود. این روش به راحتی حفره های هوا را در داخل می گذارد و در نتیجه ساختار نسبتاً شلی ایجاد می شود.
آلیاژ آهنگری فولادی : فولاد آلیاژی را می توان از طریق آهنگری پردازش کرد، جایی که در دماهای بالا به شدت فشرده می شود. این فشرده سازی، مانند خمیر ورز دادن، ذرات فلزی را به شدت محکم و مرتب فشار می دهد. این ساختار "آزمایش شده و آزمایش شده" بسیار قوی تر از چدن تولید شده توسط ریخته گری است.
4. عملکرد در محیط های خشن
مقاومت در برابر دما و خوردگی: با افزودن فلزاتی مانند کروم و نیکل، فولاد آلیاژی می تواند در برابر زنگ زدگی و دمای بالا بسیار مقاوم شود. اگرچه چدن درجه خاصی از مقاومت در برابر سایش دارد، اما عملکرد آن در دماهای بسیار بالا یا پایین به سرعت بدتر می شود و همچنین در معرض زنگ زدگی در جو است.
